[BLOG]

Angst, hoop en applaus

Iedere maand schrijft Medisch Hulpverlener Ambulancezorg Gilianne (30) over het leven van een BHMer. 

Deze keer: de Corona crisis beheerst al onze levens. Er is meer waardering dan ooit voor zorgpersoneel. Maar hoe is het écht op de ambulance tijdens de Corona-crisis? 

 

Applaus, bloemen en zelfs maaltijden. Een kleine greep uit de waardering die wij als ambulancehulpverleners krijgen in deze Corona-crisis. Super lief natuurlijk en het wordt ontzettend gewaardeerd. Maar ik voel mij geen held, ik doe gewoon mijn werk. Zoals ik dat iedere dag met alle liefde doe.

En het werk is nog steeds hetzelfde. Natuurlijk zijn de Corona-oproepen intensief door de aan-en uitkleedprocedures en het uitgebreide schoonmaakprotocol. Maar in de basis zorgen we nog steeds voor mensen, voeren we levensreddende handelingen uit, troosten we mensen en stellen we hen gerust door pijn en onzekerheden weg te nemen. Het grootste verschil met de ‘normale’ situatie? Waar patiënten altijd al nerveus zijn voor onze komst, maken we ze nu pas echt zenuwachtig. Misschien wel onze belangrijkste taak nu is om deze angst weg te nemen.

CSI in je woonkamer
Probeer het je in te beelden; je bent ontzettend benauwd, je hoest je longen uit je lijf en voelt je slap door 40 graden koorts. Je belt de huisartsenpost en die verdenkt je van Corona. Natuurlijk had je dat zelf al bedacht maar nu een echte dokter het zegt wordt het wel heel echt. De arts vindt je zo benauwd klinken dat hij met spoed een ambulance naar je toe stuurt. Je hoort de sirene al van ver aankomen en doordat de ambulance met zoveel bombarie komt denk je dat het wel levensbedreigend moet zijn. Op het nieuws hoor je ook continu dat veel Corona-patiënten op de IC belanden en overlijden. Kortom; je maakt je grote zorgen.

En dan komen ze binnen, in dit geval één van hen; ze moeten zuinig omgaan met hun beschermingsmiddelen, dus de chauffeur blijft achter in de ambulance. Je ziet  een dame van een jaar of 30 (vaak jonger geschat overigens ;)) gehuld in een soort CSI kostuum. Een wit pak vanaf de enkels tot over het hoofd, de schoenen bedekt met operatieslofjes, een nauwsluitend mondkapje, twee paar handschoenen en een soort duikbril. Je wordt zo mogelijk nog benauwder dan je al was. 

‘Geef elkaar een kus’
Hijgend kom ik de portiekwoning binnen omdat ik eerst vier trappen heb moeten lopen met een monitor van 10 kilo en, gezien de omstandigheden, direct een zuurstoffles. Ik kan je vertellen, dat ademt niet makkelijk. Ik probeer mij in te denken hoe mijn patiënt zich moet voelen. Hij is zich vast rot geschrokken van het hele circus dat ik in zijn woonkamer heb uitgestald. Zijn vrouw huilt van angst, de hond gromt wantrouwend naar me en de patiënt zelf kijkt mij aan alsof ik zijn laatste hoop ben. Hij vraagt dan ook direct of hij dood gaat aan Corona. Ik merk dat zowel hij als zijn vrouw heel angstig zijn en ik probeer hen gerust te stellen door te focussen op de feiten. ‘’U bent 37 jaar, voor zover bekend een gezonde man met een immuunsysteem dat keihard vecht tegen dit virus’’. Ook probeer ik eerlijk te blijven; ‘’Ja, u bent heel erg ziek. Ja, u kunt op de IC belanden. Als u komt te overlijden aan Corona, als u al Corona heeft, dan bent u de uitzondering op de regel voor zover die regel nu bekend is. De kans dat u binnenkort weer aan de beterende hand bent is gelukkig vele malen groter. Laten we ons daar op focussen!’’ Zijn vrouw knikt instemmend en vraagt of ze haar man een kus mag geven. Ik maak een luchtig grapje dat ze gelukkig kan waarderen. ‘’Heeft u de afgelopen tijd keurig 1,5 meter afstand gehouden dan? Als uw man Corona heeft dan heeft hij alle tijd en ruimte gehad u ook te besmetten. Geef elkaar maar fijn een kus, dan ga ik daarna goed voor hem zorgen.’’

‘Hoe is het voor jou?’

Hoe is het voor mij als ambulancehulpverlener in deze tijd van Corona? Een vraag die mij inmiddels bijna dagelijks wordt gesteld door vrienden en familie. En een lastige vraag. Want zoals gezegd, ik doe gewoon mijn werk. Toch ben ik mij er wel degelijk van bewust dat ik, samen met mijn collega’s, extra risico loop om besmet te raken. tegelijk is het ook niet echt een keuze. Wij als zorgprofessionals moeten klaar staan voor onze medemensen. Ook nu, of eigenlijk, juist nu. En eerlijk gezegd vind ik het wel fijn dat ik wél gewoon aan het werk mag en niet aan huis gekluisterd ben. Het is er op de ambulancepost niet minder gezellig om en het is fijn dat je met mensen werkt die in ‘hetzelfde schuitje’ zitten. Natuurlijk vraagt het veel van ons en dat wordt waarschijnlijk alleen nog maar meer – als we de media mogen geloven hebben we de piek nog niet eens bereikt. We moeten dagelijks onze werkwijze aanpassen door bijgestelde regels en protocollen. Als we in contact zijn geweest met een positief geteste patiënt, dan moeten we twee weken lang elke dag onze temperatuur meten en hopen dat we niet gaan hoesten. Dat zijn geen leuke tijden en vooral de onzekerheid over de nabije toekomst geeft veel onrust – ook bij ons.

Met elkaar, voor elkaar

Als je me vraagt wat de Corona- crisis persoonlijk met me doet, dan kan ik daar makkelijker op antwoorden: ik vind het waardeloos. Ik mis het sociale contact met mijn vrienden en familie, ik heb mijn bruiloft moeten verplaatsen en onze huwelijksreis moeten annuleren. Het is allemaal overmacht, natuurlijk besef ik mij dat, maar van mij mag de wereld weer zo snel mogelijk ‘normaal’ gaan draaien. Laten we daar alsjeblieft met zijn allen ons best voor doen – met elkaar en voor elkaar!

 

Heb jij zelf mooie, ontroerende of heftige ervaringen als BMHer? Ik hoor ze graag! Mail mij op gilianne@spoedkracht.nl.

Gilianne is naast Medisch Hulpverlener Ambulancezorg ook een van de drijvende krachten achter Spoedkracht. Ben je benieuwd naar haar verhaal of wil je gewoon meer weten? Stuur haar dan een berichtje via gilianne@spoedkracht.nl

Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op LinkedIn
Share on facebook
Deel op Facebook

'Geef elkaar maar fijn een kus, dan ga ik daarna goed voor hem zorgen.'

Gilianne, BMH Ambulancehulpverlener