[GAST BLOG]

Het begon in 2010...

Naast onze vaste bloggers nodigen we graag gastbloggers uit, om over hun visie op de BMH te lezen en leren.

Deze keer is dat iemand die al sinds het allereerste begin bij de BMH betrokken is: Peter-Hans Vierhoven. Peter-Hans was 14 jaar manager van de RAV Brabant Midden-West-Noord en hij was nauw betrokken bij de implementatie van de BMH in de zorgsector. Hieronder zijn verhaal. 

Sinds 2010 ben ik betrokken bij de opleiding tot Bachelor Medisch Hulpverlener. Dit voornamelijk vanuit de ambulancepraktijk. Omdat ook wij in de praktijk niet goed wisten wat we hier mee moesten hebben we een kijkje in de keuken genomen van onze Zwitserse collega’s. Hadden die dan een BMH opleiding? Nee, maar wel een opleiding tot ‘Rettungssanitäter’. Dat zijn ook niet-verpleegkundigen die uiteindelijk in de Rettungsdiensten aan het werk gaan. Het begon met een Zwitsers avontuur.

Een Zwitsers avontuur
Samen met vertegenwoordigers van de Hogeschool Utrecht, de Hogeschool Arnhem-Nijmegen en van Ambulancezorg Nederland zijn we in 2 sessies op werkbezoek gegaan naar Nottwil, Zwitserland. Hier huist één van de Zwitserse opleidingen tot Rettungssanitäter bij de SIRMED; the Swiss Institute of Emergency Medicine. Op moderne wijze is men hier aan de slag om kennis en kunde bij te brengen rondom alle aspecten van de ambulancesector. Uiteindelijk zijn het zelfstandige ambulance-professionals die gelijk aan de Nederlandse praktijk, protocollen volgen en alle ook in Nederland bekende medische handelingen uitvoeren. Tja, 1 voordeel, geen wet BIG. Durf het woord nauwelijks nog op te schrijven.
Is er dan toch nog iets anders dan in Nederland? Ja, Rettungssanitäter met een anesthesie bevoegdheid hebben uitgebreidere competenties. Het inleiden van patiënten met grotere trauma of bedreigde A/B behoort namelijk ook tot de competenties. Maar verder lijken de bevoegdheden en uit te voeren handelingen van de Rettungssanitäter veel op die van de Nederlandse ambulanceverpleegkundige.
Terug naar Nederland
Na ons 4-daagse bezoek, waarbij we een goed beeld gekregen hadden van de Helvetische aanpak, togen we terug naar Nederland met het gevoel dat wij in Nederland toch ook in staat zouden moeten zijn studenten klaar te stomen voor dit vak. Misschien zelfs wel een beetje beter. Vertrouwend op de kennis en kunde van de Hogescholen ontvingen we de eerste stagiaires. Een moeilijke periode, want veel was er in de praktijk nog niet geëxperimenteerd met deze populatie nieuwe medewerkers. Zoals bij veel veranderingen vroeg ook dit tijd. Tijd om te wennen aan deze ‘jonge mensen’. Tijd om te wennen aan mensen met een andere vooropleiding. Maar na de eerste kennismakingen volgde ook het traject ‘learning by doing’. Maar gelukkig hoort bij leren, fouten maken en anders aanpakken. En zo konden we na de BIG-horde uiteindelijk aan de slag met de eerste trainees. Ook hierin was de samenwerking met de Hogescholen (inmiddels 3; Utrecht, Arnhem-Nijmegen en Rotterdam) erg belangrijk en steeds constructief. Mooi voorbeeld hoe de theorie en de praktijk aan het zelfde doel werken. Wat hierop volgde was het afleveren van de eerste zelfstandige ambulancezorg professionals. Dit kan dus als je met elkaar een visie deelt en gezamenlijk (directie, management, MMA, opleidingen maar bovenal natuurlijk de ambulance collega’s) hierin blijft geloven en hieraan blijft werken.
Terugblik 
Resumerend kan ik niet anders zeggen dat het een bijzonder leerzaam traject is geweest voor alle deelnemers. Vooral natuurlijk voor de studenten, maar ook voor iedereen die hierbij betrokken was. Ik denk hierbij vooral aan de ouders van deze studenten (wat een verhalen moeten die thuis gehoord hebben) en de praktijkbegeleiders (bijna alles was anders dan bij de AMBAC). Maar zoals je ziet is het mogelijk, dat wanneer je blijft geloven en werken aan een goed plan, het ook uiteindelijk zo positief kan uitpakken.
En nu?
Nu zijn wij heel blij met de BMH-ers op de werkvloer. Deze verhalen hoor ik ook uit de ziekenhuizen. Het past ook goed in alle differentiaties die er in het zorglandschap te vinden zijn. Wie weet spreken we over enkele jaren wel niet meer over ambulanceverpleegkundigen, maar over paramedics. Het is toch eigenlijk ook een paramedisch beroep. En dan maakt het niet uit of je een verpleegkundige vooropleiding hebt of niet. De BMH opleiding is nu ondertussen zo ver dat ik de eerste vragen al ontvangen heb van gediplomeerde ambulance-verpleegkundigen (zonder HBO-V vooropleiding) dat ze liever de verkorte BMH opleiding zouden willen doen dan de verkorte HBO-V. Als dat geen compliment is voor de BMH? Dit stemt hoopvol voor de toekomst en is een goede basis om door te ontwikkelen, want ook hier lijkt stilstand achteruitgang. Een leven lang leren niet waar? Dat geldt voor iedereen!

Peter-Hans Vierhoven was als manager van de Regionale Ambulance Voorziening (RAV) Brabant Midden-West-Noord direct betrokken bij de implementatie van de Bachelor Medisch Hulpverlener in Nederland. Meer weten? Contact Peter-Hans via LinkedIn.

Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op LinkedIn
Share on facebook
Deel op Facebook

'Wanneer je blijft geloven en werken aan een goed plan, dan pakt het uiteindelijk altijd positief uit'

Peter-Hans Vierhoven