[BLOG]

Een Masterclass in de praktijk

Iedere maand schrijft Medisch Hulpverlener Ambulancezorg Gilianne (30) over het leven van een BHMer. 

Deze keer: Fracturen en Luxaties, een Masterclass in de praktijk.

Terwijl mijn mede-BMHers én mijn collega’s van Spoedkracht op het NVBMH symposium waren, zat ik bij de Masterclass Fracturen en Luxaties in Harderwijk. Hoewel ik het jammer vond dat ik niet in Nieuwegein kon zijn, was de masterclass erg leuk en leerzaam. Ik vertel jullie graag over de bijscholing én over mijn eigen ervaringen met deze traumata in de praktijk.

Fracturen en luxaties, ik vind ze altijd leuk. Oké, dat klinkt onaardig, want voor de patiënt is het natuurlijk verre van leuk. Fracturen en luxaties zijn namelijk erg pijnlijk en (tijdelijk) invaliderend. Ik vind echter deze casuïstiek beroepsmatig leuk omdat je deze patiënten goed en snel kunt helpen. Je kunt snel hun pijn verminderen door het toedienen van pijnstilling en het spalken van de fractuur. Bij een luxatie kun je pijn verminderen met pijnstilling, maar je neemt de pijn ook al vaak weg door het gewricht weer op de juiste anatomische plek te zetten. Nu kunnen we dat helaas niet bij elke luxatie en we mogen ook niet elke luxatie reponeren, zoals dat met een mooi woord heet.

Humerus Radius
In de Masterclass begonnen we even van vooraf aan; de ossale anatomie, hoe zat dat ook alweer? Cranium, vertebra, clavicula, scapula, humerus, radius, ulna en dan al die handwortelbeentjes. Het was weer even diep graven maar zeker een goede opfrisser! Ook kwamen de de typen fracturen en luxaties, ongevalsmechanismen, onderzoek en behandeling aan bod. Vele ‘vieze’ foto’s kwamen voorbij met de meest pijnlijke fracturen en luxaties. Het gekke is dat ik ledematen in ‘afwijkende stand’ op foto’s vaak viezer vind dan in het echt.

‘Hoofd, schouders, knie en enkel’ 
Zo heb ik eens vol verwondering staan kijken bij een oudere dame die van twee traptreden was gegleden waarbij haar enkel was geluxeerd én gebroken. Haar onderbeen stak aan de binnenkant van haar enkel door de huid naar buiten en de enkel stond helemaal naast haar onderbeen. We hebben de enkel toen ‘in lijn’ gezet onder goede pijnstilling en het netjes ingepakt en gespalkt op de SEH gebracht. Mevrouw lag een uur later op de OK om haar enkel weer netjes te repareren.

In mijn twee jaar op de ambulance heb ik al behoorlijk wat fracturen en luxaties gezien. De knieluxatie van de voetballer heb ik in mijn tweede blog beschreven. Dit is een luxatie die redelijk veel voorkomt, zeker op de sportvelden. Het verhaal is vaak klassiek: ‘’ik draaide weg maar mijn voet bleef in het gras staan’’. Ook geluxeerde schouders zien we vaak. De volgende casus is er eentje die je niet vaak tegenkomt en deze wil ik jullie dan ook niet onthouden.

Meer geluk dan wijsheid
Op een maandagmiddag werden we naar het Westland gestuurd. We moesten naar een behandelcentrum voor fysiotherapie waar iemand zou zitten met nekklachten. Hij zou uit een raam gevallen zijn. Het verhaal was op zijn minst vaag te noemen. Ik filosofeer met mijn chauffeur; is hij vandaag uit het raam gevallen? Bij de fysio of op een andere locatie? Hoe is hij daar dan gekomen? We waren heel benieuwd. Met toeters en bellen komen we aan en we zien een meneer in een rolstoel bij de ingang zitten. Hij zit onder de modder en we zien allebei direct dat het niet goed is.

De man zit met zijn hoofd iets naar rechts en naar voren gebogen en houdt zijn hoofd gefixeerd in die stand. Dat is raar en sterk verdacht voor een wervelfractuur. De vriend die bij meneer is vertelt ons dat hij tijdens het ramen zemen thuis uit een raam op de eerste etage is gevallen; head first. De vriend heeft meneer bewusteloos in de modder aangetroffen en hem in zijn auto (!) naar het lokale behandelcentrum gebracht, in de hoop dat er een huisarts aanwezig zou zijn. Die huisartsenpost opende echter pas na vijven, waarop de medewerkers van de fysiotherapie toen 112 hebben gebeld.

Uiterst voorzichtig hebben wij meneer op de brancard in het vacuummatras gelegd en ‘glijdend A1’’ vervoerd. Dit betekent dat we zo snel mogelijk doch zo voorzichtig mogelijk naar het ziekenhuis rijden. De patiënt gaf duidelijk pijn aan als ik op zijn nekwervels drukte, erg verdacht voor een wervelfractuur. Gelukkig had hij nog wel goed gevoel in zijn armen en benen. Op de SEH werd ons vermoeden bevestigd; de patiënt had tijdens zijn val zijn bovenste drie nekwervels gebroken. En flink ook, de chirurg durfde hem amper te verplaatsen. En dan te bedenken dat hij nog bij zijn vriend in de auto is gestapt en naar het behandelcentrum is gereden.

Kortom; never a dull moment op de ambulance. Heb jij zelf mooie, ontroerende of heftige ervaringen als BMHer? Ik hoor ze graag! Mail mij op gilianne@spoedkracht.nl.

Tot de volgende blog!

Gilianne is naast Medisch Hulpverlener Ambulancezorg ook een van de drijvende krachten achter Spoedkracht. Ben je benieuwd naar haar verhaal of wil je gewoon meer weten? Stuur haar dan een berichtje via gilianne@spoedkracht.nl

Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op LinkedIn
Share on facebook
Deel op Facebook

'Ik filosofeer met mijn chauffeur; is hij uit het raam gevallen?'

Gilianne, BMH Ambulancehulpverlener